Waarom krijgt een vader geen rechten?

Ons dochtertje Milana werd geboren op 20 april 2012. Doordat we als partners constant discussie hadden ivm de zorgen over ons dochtertje die toen 6 maand oud was, was de situatie niet meer uit te houden.Mijn ex wou vb geen eten geven aan het kind, geen drinken, discussieerde over het verzorgen van luierwonden, had het kind reeds 3x laten vallen, plaatste Milana in de zomer in de slaapkamer met alle lichten aan en ramen open, waardoor Milana dag erna volstond met muggenbeten. De situatie was ondraaglijk, er waren zeer hevige discussies, enz.. waardoor ik besloten heb dat zij de woonst diende te verlaten.
Vanaf dan kwam ik in een wereld terecht waarvan ik het bestaan niet afwist. Reeds maanden zie ik nauwelijks mijn dochtertje, ze is constant ziek, heeft achterstand, enz.. Dit allemaal gesteund door de wet. Zij geven alle rechten aan moeders en GEEN rechten aan vaders. Maw ze zorgen dat een kind geen vader heeft.

Comments (5)

  1. anne

    heykes, in mijn geval hebben ze de vader veel rechten gegeven

    De vader heeft mijn verleden van seksueel misbruik en van mijn moeilijke jeugd bij de rechtbank uit gespeeld.

    ik werd aanzien als een labiel persoon

    TErwijl mijn dochter om de 14 dagen naar de papa moest gaan ze was toen 6 maanden oud en waar mijn dochter telkens helemaal overstuur en ziek thuis kwam, vader stalkte mij die tijd ook en de opvang en opvoeding werd bij hem overgelaten aan de ouiders van hem

    OOk mijn dochter is seksueel misbruikt door hem en dit heb ik niet hard kunnen maken omdat hij z’n verweer had en de rechter kon overtuigen dat ik mijn verleden projecteerde op haar.

    Vader was ook erg agressief dat was ook de reden dat ik bij hem weg ben gegaan, en hij had een kort lontje kon de zorg van onze dochter niet aan maakte zich steeds kwaad als ze nog maar wat zeurde voor de fles.

    Kan hier helderdere verhalen doen, en kan ook vertellen van een bevoorrechte behandeling in een onderzoek van maatschappelijk assistente .

    Het is zowel als vader , ook als moeder soms heel moeilijk om aan te tonen waar het probleem zit.

    veel sterkte voor je strijdt

    Reply
  2. Gert Coppens (Post author)

    Dag Anne,
    Ik ben mij ervan bewust dat het voor moeders soms ook een harde strijd is.

    Bij vaders is het moeilijk omdat men ervan uit gaat dat een moeder best voor een kind kan zorgen en de vader moet zich dan 101%% bewijzen dat hij dit ook kan.
    In een normale scheiding zou het aannemelijk zijn dat het kind de kans krijgt om evenveel met beide ouders door te brengen. Wat van de rechtbank uit niet gerespecteerd wordt. Daar gaan ze ervan uit dat het “beter is” voor het kind om slechts 1 hechtingspersoon te hebben.

    In mijn geval heb ik moeten opkomen voor ons dochtertje omdat de moeder niet de juiste zorgen gaf aan het kind en dat wij hierdoor ganse dagen ruzie hadden, ik had besloten dat de moeder de woning moest verlaten, grotendeels omdat ik ervan uitging dat ze haar konden overtuigen dat haar manier niet altijd correct was. In plaats daarvan is de moeder met een totaal ander verhaal naar buiten gekomen, dat ik haar regelmatig hardhandig aanpak, dat ze in een hel leefde met mij, enz…

    Ondertussen duurt dit reeds meer dan 1 jaar en blijkt dat mijn argumenten kloppen, daar Milana reeds meer dan 1 jaar ziek is en niet de zorgen krijgt die zij dient te krijgen. Ze is reeds 1 jaar ziek, leert nauwelijks nieuwe dingen. De weinige woordjes die ze kent heeft ze bij mij geleerd, ik heb reeds 3x moeten tussenkomen wegens ernstige ziektes (keelontsteking, luchtwegeninfecties, oorontstekingen, eczema, oogontsteking, enz…)

    Ondertussen blijf ik OVERAL tegen een muur aanlopen, de moeder blijft het vetorecht hebben ,zij beslist of ik al dan niet het kind mag zien, ik mag de niet weten wie de onthaalmoeder is, krijg niets van info over het kind, geen dokterinformatie, niets over haar ontwikkeling, enz….
    Ik moet gewoon aan de kant staan en toekijken šŸ™

    Reply
  3. Sabine

    Als eerste wil ik je zeggen loop niet problemen te zoeken bij sommige dingen kun je makkelijk bij neerleggen, zoals het ophalen en brengen van jullie kind…en mocht de afstand echt groot zijn kun je twee dingen doen of dichterbij gaan wonen of een nieuwe berekening laten maken qua alimentatie waarin de omgangskosten worden meegenomen….wees eerlijk als zij geen auto heeft is het echt een gesleep met jullie kind en wil je dat echt jullie kind aandoen….daarentegen leef ik wel met je mee qua dat je je kind minder ziet en niet weet wanneer je jullie kind weer ziet en dat je weinig tot geen info krijgt….maar ook daar kun je zelf wat aan doen als jullie gezamenlijk gezag (zorgrecht) hebben namelijk je mag zelf info inhalen bij jullie kind huisarts en school, die info mag jouw niet achter gehouden houden….Wil de moeder dat niet hebben moet ze een officiĆ«le verklaring van de rechter overhandigen op school en bij artsen waarin staat dat jij of geen gezag hebt of jij niet geoorloofd bent om daar info op te halen…..natuurlijk wil je dit het liefste van moeder zelf horen maar als dat niet gaat dan zo ….. Verder wens ik jullie veel sterkte en kracht samen om hier samen uit te komen omwille van jullie kind….

    Reply
  4. Wendy

    Ik wil hier een woordje posten omdat mijn broer totaal onverwacht in ook zo’n situatie terechtgekomen is. Hij heeft een buitenlandse echtgenote die nooit tijd of zin had om Nederlands te leren. Met 2 kinderen in huis en de zware lasten (hypotheek, renovatie, auto, enz… drong mijn broer aan om halve dagen te gaan werken. Zo was er een klein extra inkomen en kon zij ons “echte” leven hier leren kennen.
    Uiteindelijk ging ze met dienstencheques een centje bijverdienen maar daar iets van bijdragen in het huishouden, no way! Ze had de smaak te pakken om zelf geld te verdienen en vond dat het van haar was. Daar zijn discussies over ontstaan. Mijn broer plande een vakantie voor het gezin en zij zou ook haar familie gaan bezoeken. Toen bleek waar ze een deel van haar geld in geĆÆnvesteerd had, spullen voor haar familie terwijl ze voor haar eigen kinderen geen cent wil uitgeven. Daar moet de vader maar voor zorgen. Toen mijn broer vroeg om van haar kant een financiĆ«le bijdrage te leveren in de reis is ze letterlijk in een hysterische bui beginnen slaan en stampen en mijn broer heeft haar aan de voordeur gezet en geroepen dat ze maar ergens anders moest gaan afkoelen en de reis niet meer doorging.
    Ze is toen naar haar schoonouders getrokken die vlakbij wonen om te gaan zeggen dat die haar geslagen had en is vertrokken naar een familielid met hetzelfde verhaal. Kinderen heeft ze niet meer naar omgezien en waren bij mijn broer. Dag later komt ze terug naar huis en tegen de avond vertrekt ze naar de politie met als klacht partnergeweld en is ze naar een vluchthuis gegaan met de kinderen. Gisteren kom ik toevallig een moeder tegen die gescheiden is en regelmatig met haar aan de schoolpoort staat te praten. Ze had al een tijdje het vermoeden dat ze weg zou gaan want ze hoorde verhalen dat ze op deze manier een “eigen financieel” leven kon gaan leiden en dit allemaal ten koste van de Staat. Via het vluchthuis krijgt ze namelijk een eigen woonst en inkomen, moet ze niet meer gaan werken en alimentatie erbovenop! Mijn broer is ziek van de hele situatie en heeft zijn kinderen al een week niet meer gezien. De overheid staat aan haar kant. Probeer dit maar aan een normale mens uit te leggen. We kennen allemaal onze familieleden en wij weten ook dat mijn broer als ze die razend kwaad maken, hard zal terugroepen en meestal vertrekt hij dan en slaagt de deur dicht om nadien terug te komen alsof er nooit iets gebeurd is. Slaan heeft hij nooit gedaan.
    Ze was beter bij iemand terechtgekomen die het wel gedaan had, dan wist ze pas echt wat leven met partnergeweld is.
    Heeft iemand raad of ervaring in dergelijke situatie? Alle hulp is welkom!

    Reply
  5. Dirk Valcke

    Ja Gert, de verstoten ouder heeft geen rechten. En als je erop ingaat keert het tegen u want jij bent de zielepoot. Jij zaagt enz……….. Na 9 jaar heb ik geleerd! Ik zwijg want het heeft toch geen zin. Die van mij zijn reeds vandaag 28 ( ik stond 28 jaar geleden met spanning of alles goed ging verlopen ) en bijna 24. Eind 2016 heb ik de stap gezet tot vrede en wat mij werd aangedaan, daar gingen we niet meer over praten. Afspraak, geen woord over de mama. OK ik heb er mij aan gehouden maar na iets meer dan 1 jaar is het opnieuw in mijn gezicht ontploft. De mama roddelde verder en heeft mij opnieuw afgekraakt. Eens verstoten altijd verstoten! Ik geloof er niet meer in! Doe zoveel moeite als je wilt, je loopt steeds achter en uiteindelijk gebruiken ze de argumenten die ze zelf hebben gecreerd om uw opnieuw ten gronde te richten, om u kapot te maken, om u zoveel en zo hard mogelijk te kwetsen!

    Reply

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *